Mecaz-ı elem...

dursaydık öylece geçip gitseydi yanı başımızdan en verimli tarlamızı ortadan ikiye bölen ayrılığın işgal ve saltanatı çökmeseydi yüreğimize ah! bu ay tanımaz akşamlarda bizi anlamın dışına yuvarlayan soğuğun biçimlediği buz gibi sancı yaşanmışlığımızdan yol alırken bilinmezliğe yıkılmazdık be bahar gözümün nuru dağılmazdık bu denli kolay yetiştirmeseydin güllük rasathanemizde son yaprağında sevmediğini söyleyen papatyaları e s i r i n i m d e sözsüz dokunmaların şimdi dişi kuytularımda üreyen erk acı önceleri güneşin sıvayıp yağmurun ağladığı tenimi kaplıyor yok vakitlerinin kış çarşafı utancıdır gülün vakitsiz gül ölümü buruk kahve kokusu ağırlarken hatıraları nasıl acıtmasın sevdama düşen hazan sen aşka sererken dengi dengine olmayan yatakları yittik işte estin savrulduk başarsan da kirpiklerinin gün doğumundan yoksun bırakmayı unutmadı aynı yastığı üleşen başım tükendi sandığın sözcüklerim hep sana çıktı sen yaramı kese kese küs kitaplarına yazdın da adımı ben gül lekeli yüreğimde derince e n d e r i n i m e k a z ı d ı m s e v d a n ı . . . ( hare / İstanbul –2007 )