Altı Buçuk Milyarlık Halkım

Eskiden miydi neydi o hatırlamıyorum, Bir çift yeşil göz vardı hani, Edasıyla çehresini büyüleyen, Ders saatlerinde ahmak düşlerimi griye boyayan, Saçının gerdanından bir bukle atardın omzuna, Bir hırsız gibi bakardın gözlerime, Bir suçlu gibi yakalanırdın gözlerimde, Sarı saçının kemendini, İnadına, bir nakış gibi kamçılardın alnıma, Rengini hatırlamıyorum, Yeşil çantandan mavi şapkanı çıkartır, Gezdirerek sallardın avuçlarında, Peşin sıra çıkacakken kapıdan, Arkanı dönerdin, Korkardın, bir suçlu gibi ürkekti bakışların, Utanırdım sebepsiz değildi başımı öne eğişim, Gülerdin, Yanağının iki tarafında İki mezar kazırdın bana, Tam bir asır geçti ardından, Bin yıl gibi bir asır, Gözlerin uğramaz oldu haneme, Meskenimde sonsuz bir kavga, Büyüdüm, aç kaldım günlerce, Günde on beş saat kanımı emdi burjuvalar, Altı buçuk milyara tütün dizdim ciğerlerimde, Duvarlara yazı yazdım, tartıştım, dayak yedim, Mitinglerde adını sloganladım, Şiirler alıp şiirler sattım Altı buçuk milyar halkıma, Pasaklı semtlerin, Ucuz piyasa fahişelerini tanıdım, Bir et pazarıydı dünyaları, Alıcıları topyekun gariban tayfası, Bir sürü kız sevdim sana benzeyen, Hiç birini seni dahi sevmedim kavgam kadar, Altı buçuk milyar halkım, Yarı aç yarı tok günleriniz, Altı buçuk milyar kavgam, Senide sevdim kavgam kadar, Kadınım halkım senin için kavgam, Yarım saat yürüdüm otobüs param yok, Ayaklarım feryat figan sövüyor yollara, Alnımın terinde ağustos güneşi sönüyor, Elimde kostikli kovam bir de fırçam, Adını yapıştırdığım sensin halkımsın kadınım, Anamdan emdiğim sütün faturasını kesiyorlar, Bizi insan olmakla suçluyorlar, Ucuz iş gücü köleleriyiz pazarlarında, Anlamıyorsun, anlayamıyorsun hala, Memleketsiz Bartınlı kardeşinde Senin gibi düşünüyordu , Günde on beş saat köpek gibi çalışıp, Pamukların arasında güneşten ölmeden önce, Babanın arkadaşı Halil usta belki de, Tersanede başına düşen demirin altında kalmadan önce, Ölüyorlar, caddede araba çarpmış it gibi hem de, Ve susuyorlar kadınım, Susuyorlar, pişmanlar ve çaresizdiler de, Tam bir asır geçti ardından, Bin yıl gibi bir asır, Büyüdük, büyüdüler, Misket kadar mavi değil özgürlükleri, Belki yine güneş doğuyor Buğday boylarından filizlenen saçaklara Ve dalgaların kayalıkları dövdüğü yerdeki Şirin, kirlenmemiş ahşaptan kulübe evine, Ölmediyse gülüyordur belki, Tütün sarısı dişleriyle İbrahim usta yine, Arka bahçedeki yetmiş yıllık kavak, Belki polen veriyordur hala, Dünya onlarında dünyası, Kıyamet kopuyor demedik ya. Ölüyorlar, At pisliğinde geberen sinekler gibi ölüyorlar kadınım, Yanlışlıkla öldürdük diyorlar, Mezarlarına bile fatura kesiyorlar, Altı buçuk milyar kavgam kadınım, Altı buçuk halkım gibisin sende, Anlamıyorsun, anlayamıyorsun hala