بخش ۱۱ - حکایت

رفت یک روز ابلهی نادان پیش خواجه محمد کججان گفت ای خواجه هر چه هست منم راست بشنو قبول کن سخنم خواجه گفتا که آفتاب گواه می​نخواهد به روشنی ز افواه نور خورشید خود گواه خود است هم تو بشنو که داده را ستده​ست بس جواب لطیف روشن داد درج آن بزرگ عالی باد همه الفاظ وی از این سان است همچو خورشید و مه درفشان است راستی هست معدن دل و جان همگی خاک تودۀ کججان مرد توحید خود نگوید من گرچه باشد چو جرم خور روشن اهل توحید را سخن نبود که سخن بی نشان من نبود من و او عین شرک و تقلید است چه مناسب به اهل توحید است نور و ظلمت به هم نگردد جمع باد صرصر فرو نشاند شمع راه توحید در قدم زدن است قعر دریا چه جای دم زدن است بی رضا و توکل و تجرید کی توان کرد دعوی توحید سخن وحدت آنگه از عامی زان چه خیزد بجز که بدنامی