غزل شمارهٔ ۱۱۰۵
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
مطرب خوش نوای رندانم
ساقی بزم باده نوشانم
سخن عاشقان اگر خواهی
بشنو از من که خوش همی خوانم
جام بر دست و مست و لایعقل
گرد رندان مدام گردانم
بزم عشق است مجلس دایم
روز و شب عاشق حریفانم
ساغر درد درد می نوشم
به از این خود دوا نمی دانم
صورتم موج و معنیم بحر است
ظاهرا این و باطنا آنم
می کشم خوان پادشاهانه
نعمت الله رسید مهمانم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş