غزل شمارهٔ ۱۲۶۷

ش شاه نعمت‌الله ولی
0 Altın Yaprak
گر گدایی کنی تو از سلطان پادشاهی کنی چو شاه جهان گنج عشقش بجو که در دل توست آن چنان گنج در چنین ویران نور رویش به چشم ما پیداست گرچه باشد ز چشم تو پنهان جان عارف به گرد نقطه دل همچو پرگار گشته سرگردان تا گرفتم میان او به کنار خوش کناری گرفته ام بمیان جام گیتی نما به دست آور تا ببینی جمال خویش در آن فیض از نور نعمت الله جو گفته سیدم روان می خوان

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.