غزل شمارهٔ ۱۳۰۶
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
بیا ساقی بده جامی که جان من فدای تو
سر سودایی عاشق فدای خاک پای تو
تو سرمستی و من مخمور طبیبی تو و من رنجور
تو سلطان خراباتی و من رند گدای تو
ز ساز مطرب عشقت جهانی ذوق می یابد
نوای عالمی بخشد نوای بی نوای تو
خیال نقش رویت را چو من در خواب خوش بینم
روا باشد اگر سازم درون دیده جای تو
چو بلبل زار می نالم گل وصل تو می جویم
چو غنچه با دل پر خون همی جویم هوای تو
برو سید مجو درمان که کارت از دوا بگذشت
به غیر از دردی درت نباشد خود دوای تو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş