غزل شمارهٔ ۱۴۳
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
از جور و جفای بی وفا دوست
چون شد دل خسته بلا دوست
ماییم غلام و یار مولا
ماییم گدا و پادشا دوست
بیگانه ز هر دو کون گشتیم
دردا که نگشت آشنا دوست
در بند بلا چو بسته پاییم
دیگر چه کند به جای ما دوست
از دوست وفا طلب نمودیم
هر چه نکند وفا به ما دوست
از دردسر طبیب رستیم
هم درد من است و هم دوا دوست
سید نکند ز عشق توبه
گر جور کند و گر جفا دوست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş