غزل شمارهٔ ۴۵۰
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
چون من ز ولای تو رسیدم به ولایت
تا جان بودم روی نتابم ز ولایت
ای یار بلای تو مرا راحت جان است
جان را چه کنم گر نبود ذوق بلایت
عمریست که ما منتظر دولت وصلیم
با من نظری کن ز سر لطف و عنایت
سریست مرا با تو که با کس نتوان گفت
رازیست که پیدا نتوان کرد بدایت
ای عقل برو از بر من هرزه چه گویی
ترک می و ساقی نکنم من به حکایت
عشقست مرا محرم و عشقی به کمال است
درد است مرا همدم و دردیست به غایت
در کوی خرابات مغان مست و خرابم
هم صحبت من سید رندان ولایت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş