غزل شمارهٔ ۵۱۵

عقل مخمور است و مستان را به قاضی می برد سخت بی شرمست از آن رو پرده ما می درد رند و سرمست مناجاتیم و با ساقی حریف فارغ است از ریش قاضی هر که او می می خورد ای که گویی دل به دلبر می فروشد جان من نقد تو گر قلب باشد سیم قلبی کی خرد می بیارد رند مست و سرکه آرد زاهدی هر چه تو آری بری و هر چه او آرد برد گر هزار آیینه باشد در همه بینم یکی عارف است آن کس که این یک در هزاران بنگرد در سرابستان او غیری نمی یابد مجال گر کسی مرغی شود بر گرد قصرش کی پرد درهوای نعمت الله غنچه سیراب گل درگلستان همچو مستان جامه بر خود می درد