غزل شمارهٔ ۹۱۵
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
دل به دست زلف او دادیم باز
با پریشانی در افتادیم باز
بر امید آنکه بر ما بگذرد
رو به خاک راه بنهادیم باز
در خرابات مغان مستانه ایم
خوش در میخانه بگشادیم باز
توبه بشکستیم فارغ از خمار
داد خود از جام می دادیم باز
عقل بود استاد و ما مزدور او
این زمان استاد استادیم باز
غم بسی خوردیم از هجران ولی
از وصال یار دلشادیم باز
بنده سید شدیم از جان و دل
از غلام و خواجه آزادیم باز
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş