ترجیع دوم

در موج و حباب و آب دریاب آن آب در این حباب دریاب ما را به کف آر عارفانه خوش ساغر پرشراب دریاب بر دیده ما نشین زمانی آن لعبت بی حجاب دریاب هر برگ گلی که رو نماید در عارض او گلاب دریاب خوش روشنی است در شب و روز مه را نگر آفتاب دریاب گنجی است حدیث کنت کنزا آن گنج در این خراب دریاب بحریست نموده رو به قطره در قطره و بحر آب دریاب بالذات یکی و بالصفت صد یک عین به صد حباب دریاب گویی جامیم یا سرابیم بردار ز رخ نقاب دریاب جامی و شراب و رند و ساقی هم مغربیی و هم عراقی در هر دو جهان یکیست بی شک آن یک بطلب ز عین هر یک در وحدت و کثرتش نظر کن تا دریابی تو هر دو نیکک یک باده و صد هزار جام است یک را بشمار تا شود لک مکتوب و کتابتی و کاتب گر حرف خودی چو ما کنی حک امروز شکست توبه ما روزی است خجسته و مبارک آوازه ما گرفت عالم مانند سخای آل برمک ای طالب گنج کنت کنزا در کنج دلت بجوی بی شک جامی و شراب و رند و ساقی هم مغربیی و هم عراقی همدم شده اند نایی و نی این یک ماییم و آن دگر وی جامیست پر از شراب دریاب می جام میست و جام می می عالم به وجود اوست موجود بی جود وجود اوست لاشیی هر زنده دلی که کشته اوست در مذهب ماست دایما حی از خود بطلب مراد خود را زیرا که تویی مراد هی هی گویی که به ترک باده گفتی حاشا حاشا نگفته ام کی در مجلس عاشقان سرمست این قول بگو به ناله نی جامی و شراب و رند و ساقی هم مغربیی و هم عراقی بی نقش خیال روی آن ماه عالم همه چیست نقش خرگاه صورت جامست و معنیش می باطن خورشید ظاهرا ماه معشوق خودیم و عاشق خود تا ما از ما شدیم آگاه جانبازانیم در ره عشق صد جان به جویی بود در این راه دل خرگه و ترک عشق سرمست یارب چه خوش است ترک و خرگاه در نیم شب از درم درآمد خورشید که دید در سحرگاه هر بار که دیدمش بگفتی ای نور دو چشم نعمت الله جامی و شراب و رند و ساقی هم مغربیی و هم عراقی این شعر که گفته ایم ازذوق دری است که سفته ایم از ذوق نقشی است خیال مهر رویش کز دیده نهفته ایم از ذوق خاشاک خودی ز راه هستی ما پاک برفته ایم از ذوق در گلشن بوستان توحید چون گل بشکفته ایم از ذوق ترجیع خوشی که گفته ماست سری است نهفته ایم از ذوق بر خاک در شرابخانه مستانه نخفته ایم از ذوق با هر یاری در این خرابات این نکته بگفته ایم از ذوق جامی و شراب و رند و ساقی هم مغربیی و هم عراقی آمد ساقی و جام در دست در دیده ما چو نور بنشست از دیده بد سترد و بربود نقشی که خیال غیر می بست آن توبه زاهدانه ما رندانه به یک پیاله بشکست ما سرخوش چشم مست ساقی می بر کف و زلف یار بر دست خوشوقت کسی که همچو سید از بود و نبود خویش وارست سرمستانیم و در خرابات گوییم به یاد رند سرمست در حال همین سرود گوید هر گه که کسی به نزد ما هست جامی و شراب و رند و ساقی هم مغربیی و هم عراقی