شمارهٔ ۳۲۰
ا اسیر شهرستانی
0
Altın Yaprak
جفا جویی سپند آتش اوست
اجل مزدور خوی سرکش اوست
چو دید از سرگرانی کار ما ساخت
تغافل تیر روی ترکش اوست
به چشمم آشنا می آید از دور
مگر خورشید گرد ابرش اوست
اسیر از نا امیدی شادکام است
مگر حسرت شراب بیغش اوست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş