شمارهٔ ۷۲۹

ز یادش بس که هشیارم به خون خویشتن مستم نمی دانم کجا می می خورد دیگر که من مستم وجودم را عدم پیمانه تکلیف می بخشد اگر در پیرهن مخمور باشم در کفن مستم مده پیمانه با پیمانه محشر چه خواهی کرد تغافل پیشه وقتی می شوی آگه که من مستم به یاد جلوه ای از شوق رویی باغ ها دارم به پای سرو در رقصم به بوی یاسمن مستم سر هر مو چراغان خیالم تردماغی بین نیم پروانه اما از شراب سوختن مستم گلستان کرده ام جان را چراغان کرده ام دل را نگنجد بلبل و پروانه در جایی که من مستم ره سودای زلفش منزل آسودگی دارد به بوی نافه سر کردم سراغی در ختن مستم