غزل شمارهٔ ۱۵۲ - اخگر نهفته

ای دل به ساز عرش اگر گوش می کنی از ساکنان فرش فراموش می کنی گر نای زهره بشنوی ای دل به گوش هوش آفاق را به زمزمه مدهوش می کنی شب کز نهیب شیر فلک خفته ای خراب خواب سحر حواله به خرگوش می کنی چون زلف سایه پنجه درافکن به ماهتاب گر خواب خود مشوش و مغشوش می کنی بر ابر پاره گوشه ابروی ماه بین گر خود هوای زلف و بناگوش می کنی عشق مجاز غنچه عشق حقیقت است گل گو شکفته باش اگر بوش می کنی از من خدای را غزل عاشقی مخواه کز پیریم چو طفل قلمدوش می کنی زین اخگر نهفته دمیدن خدای را بس اخگر شکفته که خاموش می کنی ناقوس دیر را جرس کاروان مگیر سیمرغ را مقایسه با قوش می کنی با شیر از گوزن حکایت کنند و میش خود کیست گربه تا سخن از موش می کنی من شاه کشور ادب و شرم و عفتم با من کدام دست در آغوش می کنی پیرانه سر مشاهده خط شاهدان نیش ندامتی است که خود نوش می کنی من خود خطا به توبه بپوشم تو هم بیا گر توبه با خدای خطا پوش می کنی گو جام باده جوش محبت چرا زند ترکانه یاد خون سیاووش می کنی دنیا خود از دریچه عبرت عزیز ماست زین خاک و شیشه آینه هوش می کنی با شعر سایه چند چو خمیازه های صبح ما را خمار خمر شب دوش می کنی تهران بی صبا ثمرش چیست شهریار نیما نرفته گر سفر یوش می کنی