غزل شمارهٔ ۶۳ - اشک ندامت

گر به پیرانه سرم بخت جوانی به سر آید از در آشتیم آن مه بی مهر درآید آمد از تاب و تبم جان به لب ای کاش که جانان با دم عیسویم این دم آخر به سر آید خوابم آشفت و چنان بود که با شاهد مهتاب به تماشای من از روزنه کلبه درآید دلکش آن چهره که چون لاله برافروخته از شرم بار دیگر به سراغ من خونین جگر آید سرو من گل بنوازد دل پروانه و بلبل گر تو هم یادت ازین قمری بی بال و پر آید شمع لرزان شبانگاهم و جانم به سر دست تا نسیم سحرم بال و پرافشان به بر آید پیر کنعان من از ناله بیاسای که یوسف پسری نیست که دیگر به سراغ پدر آید دانم آن سنگدل آخر شود از کرده پشیمان آن زمان در پی من کوی به کو دربه در آید رود از دیده چو با یاد منش اشک ندامت لاله از خاکم و از کالبدم ناله برآید دود شد شمع از آن شعله که در خرمنش افروخت چند گویی که به پایان شب غم سحر آید ماه کنعان چو به تلخی به دل چاه کند جان کاروان گو همه با بار گلاب و شکر آید شهریارا گله از گیسوی یار این همه بگذار کاخر آن قصه به پایان رسد این غصه سرآید