غزل شمارهٔ ۱۰۸ - آیینهٔ شاهی

ای کعبه دری باز به روی دل ما کن وی قبله دل و دیده ما قبله نما کن از سینه ما سوختگان آینه ای ساز وآنگاه یکی جلوه در آیینه ما کن با زیبق این اشک و به خاکستر این غم این شیشه دل آینه غیب نما کن آنجا که به عشاق دهی درد محبت دردی هم از این عاشق دل خسته دوا کن لنگان به قفای جرس افتاده عشقیم ای قافله سالار نگاهی به قفا کن ناقوس سکوتی که در آفاق بلند است در گوش دل انگیز و دل خفته صدا کن چون زخمه به ساز دل این پیر خمیده چنگی زن و آفاق پر از شور و نوا کن ای دوست رها کرده به کام دل دشمن دشمن هم از این کینه دیرینه رها کن او در حرم هفت سراپرده عفت خواهی تو بدو بنگری ای دیده حیا کن آیینه شاهی ست بر این صفه صفوت صوفی به ادب باش و به این صفه صفا کن در گلشن دل آب و هوایی است بهشتی گل باش و در این آب و هوا نشو و نما کن از بهر خلایق چه کنی طاعت معبود باری چو عبادت کنی از بهر خدا کن با خلق ریاکار کرم کن به مدارا ور خود به کرامت نتوانی به ریا کن یک شهر به خود یار کن از بهر دعایی وز حق طلب عفو دو عالم به دعا کن