غزل شمارهٔ ۵۷ - بارگاه حافظ

شب ها به کنج خلوتم آواز می دهند کای خفته گنج خلوتیان باز می دهند گویی به ارغنون مناجاتیان صبح از بارگاه حافظم آواز می دهند وصل است رشته سخنم با جهان راز زان در سخن نصیبه ام از راز می دهند وقتی همای شوق مرا هم فرشتگان تا آشیان قدس تو پرواز می دهند ساز سماع زهره در آغوش طبع توست خوش خاکیان که گوش به این ساز می دهند آنجا که دم زند ز تجلی جمال یار فرصت به آبگینه غماز می دهند سازش به هر سری نکند تاج افتخار آزادگی به سرو سرافراز می دهند ما را رسد مدیحه حافظ که وصف گل با بلبلان قافیه پرداز می دهند تا شب به حجله فلک آمد عروس ماه شمعی به دست زهره طناز می دهند آنجا که ریزه کاری سبک بدیع تست ما را به مکتب قلم انداز می دهند دیوان توست یا که پس از کشتگان جنگ رختی به خانواده سرباز می دهند هرگز به ناز سرمه فروشش نیاز نیست نرگس که از خم ازلش ناز می دهند بارد مه و ستاره در ایوان شهریار کامشب صلا به حافظ شیراز می دهند