غزل شمارهٔ ۵۷

امروز مرا در دل جز یار نمی گنجد وز یار چنان پر شد کاغیار نمی گنجد در چشم پر آب من جز دوست نمی آید در جان خراب من جز یار نمی گنجد این لحظه از آن شادم کاندر دل تنگ من غم جای نمی گیرد تیمار نمی گنجد این قطره خون تا یافت از لعل لبش رنگی از شادی آن در پوست چون نار نمی گنجد رو بر در او سرمست از عشق رخش زیراک در بزم وصال او هشیار نمی گنجد شیدای جمال او در خلد نیارامد مشتاق لقای او در نار نمی گنجد چون پرده براندازد عالم بسر اندازد جایی که یقین آید پندار نمی گنجد از گفت بد دشمن آزرده نگردم زانک با دوست مرا در دل آزار نمی گنجد جانم در دل می زد گفتا که برو این دم با یار درین جلوه دیار نمی گنجد خواهی که درون آیی بگذار عراقی را کاندر طبق انوار اطوار نمی گنجد