غزل شمارهٔ ۷۵ - هجران کشیده ام

دامن مکش به ناز که هجران کشیده ام نازم بکش که ناز رقیبان کشیده ام شاید چو یوسفم بنوازد عزیز مصر پاداش ذلتی که به زندان کشیده ام از سیل اشک شوق دو چشمم معاف دار کز این دو چشمه آب فراوان کشیده ام جانا سری به دوشم و دستی به دل گذار آخر غمت به دوش دل و جان کشیده ام دیگر گذشته از سر و سامان من مپرس من بی تو دست از این سر و سامان کشیده ام تنها نه حسرتم غم هجران یار بود از روزگار سفله دو چندان کشیده ام بس در خیال هدیه فرستاده ام به تو بی خوان و خانه حسرت مهمان کشیده ام دور از تو ماه من همه غم ها به یک طرف وین یک طرف که منت دونان کشیده ام ای تا سحر به علت دندان نخفته شب با من بگوی قصه که دندان کشیده ام جز صورت تو نیست بر ایوان منظرم افسوس نقش صورت ایوان کشیده ام از سرکشی طبع بلند است شهریار پای قناعتی که به دامان کشیده ام