غزل شمارهٔ ۹۲ - حرم قدس

روی در کعبه این کاخ کبود آمده ایم چون کواکب به طواف و به درود آمده ایم در پناه علم سبز تو با چهره زرد به تظلم ز بر چرخ کبود آمده ایم تا که مشکین شود آفاق به انفاس نسیم سینه ها مجمره عنبر و عود آمده ایم پای این کاخ دل افروز همایون درگاه چون فلک با سر تعظیم و سجود آمده ایم پای بند سر زلفیم و پی دانه خال چون کبوتر ز در و بام فرود آمده ایم شاهدی نیست در آفاق به یک رویی ما که به دل آینه غیب و شهود آمده ایم بلبلانیم پر افشانده به گلزار جمال وز بهار خط سبزت به سرود آمده ایم سرمه عشق تو دیدیم و ز زهدان عدم کورکورانه به دنیای وجود آمده ایم شهریارا به طرب باش که از دولت عشق فارغ از وسوسه بود و نبود آمده ایم