غزل شمارهٔ ۱۴۸

به حیرت آینه پرداختند روی تو را زدند شانه ز دلهای چاک موی تو را چه آفتی تو که از شوخیت زبان شرار به کام سنگ برد شکوه های خوی تو را زخار هر مژه صد ر نگ موج گل جوشد به دیده گر گذر افتد خیال روی تو را غلام زلف تو سنبل اسیر روی تو گل بنفشه بنده خط سبز مشکبوی تو را ز رنگ غازه فروشد به شاهدان چمن نسیم اگر برباید غبار کوی تو را ز تیغ ناز توام این قدر امید نبود به  زخم دل که روان کرد آب جوی تو را ندانم از دل تنگ که جسته است امشب که غنچه ها به قفس کرده اند بوی تو را به حرف آمدی و زخم کهنه ام نو شد به حیرتم چه نمک بود گفت و گوی تو را تپیدن دل عشاق نسخه پرداز است دقایق  طلب  و بحث جستجوی تو را بهار حسرت ما زحمت خزان نکشد شکستگی نبرد رنگ آرزوی تو را درین چمن به چه سرمایه خوشدلی بیدل که شبنمی نخریده ست آبروی تو را