غزل شمارهٔ ۴۸ - یادی از ایرج

خوابم آشفت و سر خفته به دامان آمد خواب دیدم که خیال تو به مهمان آمد گویی از نقد شبابم به شب قدر و برات گنجی از نو به سراغ دل ویران آمد ماه درویش نواز از پس قرنی بازم مردمی کرد و بر این روزن زندان آمد دل همه کوکبه سازی و شب افروزی شد تا به چشمم همه آفاق چراغان آمد دل بریان نگر و سفره احسان خدا کاینچنین سرزده مهمان به سر خوان آمد وعده وصل ابد دادی و دندان به جگر پا فشردم همه تا عمر به پایان آمد با من این نسیه که همراه به نسیانم بود هنری شد که به نقد آفت حرمان آمد بی خیال سر و سامان که چه بسیار مرا با خیالی سر شوریده به سامان آمد ایرجا یاد تو شادان که از این بیت تو هم چه بسا درد که نزدیک به درمان آمد یاد ایام جوانی جگرم خون می کرد خوب شد پیر شدم کم کم و نسیان آمد شهریارا دل عشاق به یک سلسله اند عشق از این سلسله خود سلسله جنبان آمد