غزل شمارهٔ ۴۸

بر من ای دل بند جان نتوان نهاد شور در دیوانگان نتوان نهاد های و هویی در فلک نتوان فکند شر و شوری در جهان نتوان نهاد چون پریشانی سر زلفت کند سلسله بر پای جان نتوان نهاد چون خرابی چشم مستت می کند جرم بر دور زمان نتوان نهاد عشق تو مهمان و ما را هیچ نه هیچ پیش میهمان نتوان نهاد نیم جانی پیش او نتوان کشید پیش سیمرغ استخوان نتوان نهاد گرچه گه گه وعده وصلم دهد غمزه تو دل بر آن نتوان نهاد گویمت بوسی به جانی گوییم بر لبم لب رایگان نتوان نهاد بر سر خوان لبت خود بی جگر لقمه ای خوش در دهان نتوان نهاد بر دلم بار غمت چندین منه برکهی کوه گران نتوان نهاد شب در دل می زدم مهر تو گفت زود پابر آسمان نتوان نهاد تا تو را در دل هوای جان بود پای بر آب روان نتوان نهاد تات وجهی روشن است این هفت خوان پیش تو بس هشت خوان نتوان نهاد ور عراقی محرم این حرف نیست راز با او در میان نتوان نهاد