جواب «فارس» به قطعهٔ «وفایی»

ای مرا هم قبله هم مالک رقاب ای به چرخ عقل و دانش آفتاب ای که از دیوان منشی ازل شد وفایی وفادارت خطاب ای که گلزار بدیع نظم را آبیاری کرده کلکت چون سحاب ای که پیش رأی و روی روشنت روز و شب در سجده ماه و آفتاب ای همایون نامه ی عمان عیون کز محیط خاطرت جست انشعاب چون به من آورد پیک نیک پی خواند او را فصل فصل و باب باب تاب خطش شعله زد بر چشم من آنچنان کز چشم مهر انگیز داب ریخت جزر و مد لفظ و معنی اش در کنارم در جهان در خوشاب کرد فرخ لفظش از فرخندگی جان فارس تازه چون عهد شباب ز استعاراتش چو گشتم با نصیب در سخن سنجی شدم کامل نصاب در فنون فصل و ابواب حکم بود مانا دفتر فصل الخطاب مشک سایی مدادش نافه دید مشک نابش شد دوباره خون ناب هرکه دید آن نافه و گفتار و خط گفت ماذا انه شی عجاب این سخنگو کیست یارب کز دمش مغز گیتی پر شد از بوی گلاب این وفایی قبله گاه فارس است کز فسون آتش بر انگیزد ز آب