شمارهٔ ۲۰

هر مثل کز دهنت ای بت زیبا زده ایم گر به جز هیچ مثالی زده بی جا زده ایم زان دهن دم نتوانیم زدن گر بزنیم حرفی از نقطه موهوم به ایما زده ایم خود به یاد لب تو شیره شکر نوشیم بوسه از تنگی الفاظ به معنی زده ایم ما خریدیم به جان فتنه ابروی ترا خویش را بر دم شمشیر به عمدا زده ایم چون به جز عشق تو نبود به دو گیتی هنری لاجرم زیر هنرها همه یکجا زده ایم بهر یک جلوه چو موسی ارنی گو همه عمر علم عشق تو بر قله سینا زده ایم تا نهادیم به سر تاج غلامی ترا طعنه بر افسر اسکندر و دارا زده ایم تا که ما خاک نشین سر کوی تو شدیم خیمه بالاتر از این گنبد مینا زده ایم این دل نازک ما با دل سنگین بتان شیشه ای هست که بر صخره صما زده ایم فتنه چشم تو از درد دل ماست که ما سرمه ناز بر آن نرگس شهلا زده ایم تا وفایی نکند عشق بتان را اظهار بر دهان و دل او مهر خموشا زده ایم