شمارهٔ ۵

دل زاهدان فریبد لب لعل پر فریبت که نماند هیچ کس را به جهان سر شکیبت دل من بگیر و بربند به چین زلف یارا چه شود اگر ز غربت به وطن رسد غریبت تو چو شمع دلفروزی همه جمع عاشقان را به خدا که هیچ پروا نکنم من از لهیبت به سپهر خوبرویی چو ز ناز  بذله گویی تو ادیب مهروماهی که توان شدن ادیبت بگداخت جان عشاق زآفتاب رویت چو یخ فسرده برجا دل بوالهوس رقیبت ز جراحتم چه پروا که رسد هزار مرهم ز تفقدات افزون ز شماره و حسیبت چو تو آفتاب طلعت نشنیدم و ندیدم که مباد هرگز از مطلع دلبری مغیبت مگر ای نهال دلکش ز ریاض جنتی تو که به باغ دلبری دیده ندیده به زسیبت مکن ای کمند زلفش به من اینهمه تطاول که مراست دست کوته ز فراز و از نشیبت ز نشاط باده مستان به نوا و شور و دستان بدرند پرده ی جان که نگردد او حجیبت چه غم ار زناز ما را تو زقرب خود برانی که دل نیازمندان همه جا بود قریبت چه تفاوتی گر از قهر ز خویشتن برانی که یکیست نزد عشاق عنایت و عتیبت زفراق رویت ای گل به دلم خلیده خاری تو مگر خبر نداری که چه شد به عندلیبت مگر آنکه دست گیری تو ز دست رفته یی را که مرا نمی رسد دست به دامن رکیبت تو که هستی ای وفایی بطلب ز مور کمتر نه گمان که هرگز از شهد لبش شود نصیبت مگر آنکه در همه عمر مریض عشق باشی نه هراسی ار که باشد تب هجر او طبیبت