Ağıt Yakma Ölmedim Ben
S Sibel Eşiyok
0
Altın Yaprak
Dizlerinin önüne çöktüm
Ve dizelerinin..
Bağırdım ,çığlık attım
Ağzımı hiç kıpırdatmadan.
''Gitmeeeeeeeee
Yalan….
Sonrası ayrılık,
Sonrası talan…''
DUYMADIN,hapistim cehennemde..
ağıt yakma
ölmedim ben.
Öğrendim ben..
Önce sus dediler,sözlerimi çaldılar
Yetmedi..
Sonra gözlerimi,
derininı kıskandılar…
Sonra duruluğumu
Sonra yalansızlığımı..
Çünkü onlar hain
Onlar bıçak yarası gibi
Sırtımda kambur oldular..
Kendılerıne dost dediler,
Önce sol kolumu çekiştirdiler
Sonra parçaladılar..
Çığlıklarım yetişmedi sana,
Kapıları kapattılar..
Yüzümün derisini soydular...
Yüz/süzüm artık..
Bir bilebilseydin….
susmazdın...
savasırdın …..
yüz adım atıp
bir adım durmazdın....
Bılmıyordun ki
Ben için için kanamaya devam ettim
Kan kaybediyordum
''Çok acil A RH pozitif kana ihityaç vardır.
İnsaniyet namına yardım etmeyın..
Bırakalım ölsün düzeni bozan''
Duymadın anonsu…
Ağıt yakma,yalan değildim ben..
Beni yalana ONLAR attılar,beni hiç bilmediğim,
duymadığım bir hıkayenın baş rolüne koydular..
Savrulup gittim..
Parlayıp söndüm,
Harlanıp küle döndüm..
Ağıt yakma,ölmedim ben
Sırtımdaki hançerle yaşamayı..
Öğrendim ben..
ben...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş