Şiirdaş

akmaya başladığında zehri uzak topraklara yağardı bulutsuz akıp giderdi şiirdaşına bütün palyoçalar ağlarken o gülerdi bir teslik vardı bu işte bilirdi şiir çiçekleri dikerdi uymadan önce, konsun diye simsiyah kelebek koklamasın diye eller, yolardı sonra hoyratca kara dut lekesi bırakırdı, ruhunun ruhunda gecenin en olmaz saatinde havlarken iç sesi kızardı aç şehrin tok köpeklerine ürkekce çalardı akortu bozuk sazını kanardı saka kuşu yaprakları bitmeyen papatyalar görürdü rüyasın kararı kararsızlıktı haz da gerçek miydi en az acı kadar hüzünle yuğrulmuştu ya hani insanın hamuru sevinçle açılmış, acıyla pişmiş şeytan yanı beslenirken melek yanı inkarlarda, sızar kalırdı salardı saka kuşunu