Simsiyah kar

alırlar ölümü sevdanın lügatinden tavanı çöker dünyanın yine eser aşkın rüzgârı aşkın burçlarından akar hüzün denizine umudun ırmakları kar yağar, yapayalnız avare ve simsiyah af diler yer gök, melekler ağlar deniz kokar yosun tutmuş yürekler ilk veda, son buse tadında, öpülmeyi bekler konuşmak anlamsızdır hatta bakışmak bile ganimettir yalnızlık onurlu bir savaştan arta kalan paylaşılmayı bekler savunmasız kalırlar aşk meydanında oysaki cenk meydanıdır, ölüm pusuda bekler bedensiz ruhlara yaslanır kıvranırken fani bedenler tüm maskeleri yaksan aynaya bakamazsın kalelerin düştüğünde ve, hiç bir şehri sevmezsin şiir yazacak kadar alırlar sevdayı ölümün kucağından kıyamet kapıda bekler