Tahta Kuşlar Ölmüş

güneş batıdan doğdu o gün bir can indirdi kadın, çığlığından, fersah fersah uzaklıkta çığlar düştü bir taş bile bulamadı göbeğini kesecek gök kubbe yarıldı yıldırım düştü ayrıldılar toprak ağladı bulutlar sustu kurşun döküyordu başucunda pir fani nazar değmesin diye bir güzele tam o anda derin bir ah sesine karıştı kurşunun sesi akreb zehrini akıttı dudaklarına simsiyah bir kelebek dördüncü gününde bir asır yaşamış kadar yorgun sildi ve öptü son nefesinde en çirkin yerinden tahta kuşlar ölmüş,görenler söylüyor ikisi de ölmüş, gömenler söylüyor ağlıyormuş halen, rahmet sanıp gözyaşlarını duyanlar söylüyor