Ey Güzel İstanbul

Yavaş, yavaş yürüyordum, İstanbul sokaklarında Tarih kokuyordu buram buram eski konaklarında Ayasofya, Sultan Ahmet yükseliyordu aralarında Kim koparabilir ki seni, yüreğimden ey güzel İstanbul... O aziz minarelerin yükselir, Allahu ekber diye seslenir Boğazda martıların, Galata'da insanların balıkla beslenir Bütün güzelliğin, Çamlıca'dan ruhun derinliği ile izlenir Kim koparabilir ki seni, yüreğimden ey güzel İstanbul... O masum gecenin bitip, şafak vakti söktüğü an Bütün insanlar Eyüp Sultanda saf tuttuğu zaman El açıp lütfediyor insanların kurtuluşu için imam Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul... Güzelliğin bedenime, ruhuma hatta damarlarıma işlemiş Aşkın yüreğimde öyle büyümüş ki, seni benden gizlemiş O koca çınarlarının gölgesi, beni bir ana gibi özlemiş Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul... Bazan korkutursun beni, hırçın ve azgın dalgalarınla Kimleri boğuşturursun, o ıssız karanlık sokaklarında Yine de mutlu olurum, sonuç ölüm olsada dar ağacında Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul... Saçları dağanık simitçi kadın ve mendil satan bir çocuk Üsküdar'dan Karaköy'e vapurda geçen neşeli yolculuk Bedenim yorgun ve dağılmış ama gözlerim hâlâ açık Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul... Kahpe Bizansın esir alamadığı gibi kahramansın Hâlâ Fatih'in seni fethendiği o güzel genç yaştasın Bütün dünyada hâlâ güzel, hâlâ en baştasın Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul... Bütün güzelliğini ressamlar çizmiş, şairler yazmış Yedi tepedir bütün özelliğin herkes kalemine almış Seni gören sende ama seni görmeyen hayalinle yanmış Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul... Anadolu'nun köhne bir köyünden yazıyorum seni Ruhum daralmış, bedenim sıkışmış kollarına al beni Ben sana aşığım, yaralarım azdı yeter gayrı sar bari Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul...