O Bir Çobandı Hasan Emmi

Yıllar önce midesi alınmış, Azrail'e karşı koymuştu Hasan emmi Geçim sıkıntısı sarmış yine ekmeğini Dağlarda arayacaktı Hasan emmi... İnceydi, uzundu ama kaderine küskündü Kader ona hiç gülmemişti. Suskun ve hep üzgündü Hasan emmi... Elde yok avuçta yok... Boş boş bekleyemezdi Hasan emmi... Yine çoban olacaktı, yine evine bir ekmek getirecekti yükledi göçünü Köyünden ayrılıp rızkını aramaya gitti Hasan emmi... Dağlar çetindi havalar soğuk Yüreği yanıktı benzi donuk Takatı yoktu alamıyordu soluk Dağlara çıktı yine de Hasan emmi... O gün hüzünlü bir şekilde çıkmış Ateşini unutup tütünsüz kalmış İki kuru ekmekten azık almış Onu bile yemeden duyduk ki ölmüş Hasan emmi... Hemen koşup gittik oraya Yaklaşmayın dediler haber verdik jandarmaya Duydu çocukları başladı ağlamaya "Neden, nedeni ney" diye... Hasan emmiyi dağdan alıp indirmişlerdi Hemen savcı beye bildirmişlerdi Yatırdılar bir masanın üzerine Yanıklar oluşmuştu bedeninde upuzun yatıyordu Hasan emmi... Anladık ki yıldırım düşmüştü Konuşmuyor artık herkese küsmüştü On yıl önce başlayan ağrıları da dinmişti Bir çoban olarak ölüp gitti Hasan emmi...