6. His

Bir karanlık çöktü kalbim orta yerine, ta şuraya Yönümü görmeden ilerliyorum karanlığın içinde bir gezgin gibi Sonra bir ışık görüyorum karanlığın içinde tek bir ışık Adeta "aydınlığa giden bir yol var" yürü dercesine fısıldıyor Yürüyorum... Bir kasırga çıkıyor, sert, ürkütücü, sarsıcı, yıkıcı Alıp savuruyor karanlığın en uçsuz yerine Yok oluyorum ve bırakıyorum kendimi kasırgaya Yine bir ışık görüyorum inatla yolumu aydınlatmaya çalışan Sanki bişeyler anlatmaya çalışıyor gibi ılık bir meltem geliyor Alıyor beni kasırgadan yavaş ve usulca iterek yeni bir aydınlığa sürüklüyor Yitirmişliğimle bırakıyorum kendimi ışığın kollarına, gidilene bilmeksizin Umutlarım kalmıştı halbuki arka kapıda belki de yarınlarım diyordum Yok olmuştum karanlık beni kemirmiş yok etmişti Bir tek yüreğimde sevgiyi söküp alamamıştı Sonra karanlıklar geride kalıyor hiç varolmamışçasına Bir bir siliniyor gözlerimden kabus, korku ve umutsuzluk. Yolun aydınlığın sonuna geldiğimde anlıyorum ki... Gördüğüm aydınlık bir dostun gözündeki ışıltı.. Duyduğum fısıltı bana güç veren, bir dostun haykırışı Hissettiğim ılık meltem ise yüreğindeki sevgiymiş...