شمارهٔ ۱۱ - سوزنیم

سوزنیم موم دل و خاره ر پیرترین روی شکر پاره ر قاضی دعوی مرا نشنود تا نبرم سوی زنش پاره ر هر که به بیاعی من ن فروخت سود کند هر شب صد باره ر زیر کتان آنگه چون دانگ سنگ خایه همیدارم چون یاره ر هرکه عمل کرد بدیوان من خایه برو جامگی و واره ر طفل بدم خفته بگهواره در خاسته چون دسته گهواره ر برزمی اکنون چو بغلطم ستان ساید بر کوکب سیاره ر از در نظاره نیم من ولیک هست مرا از در نظاره ر از پی تازان غریب آزمای کرده مرا از وطن آواره ر عاجز و بیچاره من گشته یار کرده مرا عاجز و بیچاره ر تاز نماندست که نسپوختم در گذر تیزش صد باره ر بوی دهان نوش کند مغز پاک هین که حکیم آمد و سرباره ر