شمارهٔ ۱۶۱ - در مدح سعدالدین

همه سلامت سلطان ملک مشرق و چین همه سعادت میر عمید سعدالدین که ملک دینرا بنیاد محکم است و قوی ز تیغ بازوی آن وز بنان و خامه این امین و مؤتمن شاه مشرق و مغرب عمید ملک خداوند تاج و تخت و نگین جهان چنانست از عدل خسرو شاهان که آشیانه کند کبک بر سر شاهین حقیقت است که در ملک شاه ملک آرا ز رای اوست ترازوی عقل را شاهین بگوش خسرو شیرین بود عبارت او که دوست دارد خسرو عبارت شیرین کسی که باشد شیرین سخن بداند کاین سخن ز خسرو پرویز نیست وز شیرین سخن ز خسرو چین است و لفظ میرعمید از آنکه میرعمید است خاص خسرو چین بگوش خسرو چین همچنان سخن گوید که پر شود ز شکر آستین شکر چین خط مسلسل او هرکه دید پندارد که زلف لعبت چین است و زلف چین بر چین بدرج خطش چون بنگرد خرد گوید که کارنامه مانی است از کمال یقین زهی جهان هنر کز جهان هنرمندان همی بطوع کنند آستان تو بالین ز آسمان تو سر بر فلک توان افراخت نه این فلک فلکی همعنان علیین قلم بدست دبیری به از هزار درم مثل زدند دبیران مفلس مسکین اگر قلم قلم تست و خط خط تو بود به آن ز بدره دینار و درج در ثمین خط عطاست خط تو باین و آن دادن نه خط بخواستن ازاین و آن بقهر و بکین یمین تو چو خط آراید آفرین شنوی بر آن یمین خط آرای از یسار و یمین یمین اهل قلم جز بدستخط تو نیست بخط تو که ز خط تو نشکنند یمین در سرای تو هست آفرین سرایانرا حریم کعبه حاجت روا علی التعیین بحاجت آمده ام تا قبول فرمایی مرا بخدمت خود تا بوم رهی و رهین بفر دولت سلطان آسمان همت که نیکخواه ویند اهل آسمان و زمین تو نیخکواه ویی نیخکواه تو اقبال همیشه بادی با نیخکواه خویش قرین