شمارهٔ ۱۹۳ - غزل به صفات تو گویم
س سوزنی سمرقندی
0
Altın Yaprak
بر من آمد دوش آن در چشم بینایی
ز بهر جستن تدبیر رای فردایی
هرآنچه داشت به دل راز پیش من بگشاد
بلی چنین سزد از یکدلی و یکتایی
چه گفت گفت بخواهم شدن ز تو یکچند
که تا ز فتنه خصمان من برآسایی
پر آب کرد چو دریا دو چشم و از غم هجر
به رخ از مژه بارید در دریایی
به آه گفت رفیقان مرا همی بایند
کنار گیر و وداعی هلا که را بایی
به بر گرفت مرا تنگ و تنگ و اسب فراق
ببست و گفت که یارا تو بر چه سودایی
چه اوفتاد و چه کردم گنه به جای تو من
چرا به جستن هجران چنین مهیایی
مگر وصال منت ناپسند بود به دل
که بر براق فراقم سوار بنمایی
به هجر خنجر بر پای وصل من چه زنی
بر این غریبی و برناییم نبخشایی
عجب بدی که نبودی نصیب من مسکین
فراق یار و غریبی و عشق و برنایی
به جان گرانی هجران چگونه ای دانی
بسان خنجر زهراب داده بر پایی
همی گرستم میگفتم از رکاب بدیع
کجا روی و کجا باشی و چه وقت آیی
بگفت رفتن از تو ضرورتست مرا
گمان مبر که ز خودکامسیت خودرایی
به هر کجا که بوم در وفا و مهر توام
بگفتم ای دل و جان خود هم اینچنین آیی
بگفت تا بو باز آیم آنچنان باید
که دفتر از غزل و مدح من بیارایی
جواب دادم کای نور چشم و راحت جان
شد این مراد تو حاصل دگر چه فرمایی
همه غزل به صفات جمال تو گویم
به مدح ناصر دین سیدی و دلخوایی
جلال امت مجدالایمه ناصر دین
اساس فضل و بزرگی و اصل و دانایی
حسد ببرده بدو گر حسود آتشخوی
به خاک بسته آبش زباد پیمایی
به مدح خلقت و خلق محامدش شب و روز
هماره طوطی طبعم کند شکرخایی
ببیند آنچه نبینند دیگران آن کس
که خاک درگه او کرد کحل بینایی
گسسته باد همی رشته دم آنکس را
که دم زند بر او از منی و از مایی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş