شمارهٔ ۱۵ - جواب شعر شرف

منم کلوخ خر افشار کنگ خشک سپوز حرامزاده و قلاش و رند و عالمسوز چو گاو گمشده ام تا به شاخ برنخورم به هرکجا که رسم در برم یکی بتیوز به تاز بازی در شهر گشته ام شهره به گونه گونه لباسات و حیله و در و دوز نه شعر تازی دانم نه علم و فضل و ادب درست یاب بدیشان نبوده ام یک روز ازین سپس من و مرد مواجران حرون مح و فلاخن و گنجشک و کبک و یه و گوز من و دو یارک من تاز را به حجره بریم همی کشیم و سپوز و همی کشیم و سپوز چنان کشیم و چنان دربریم تا گه روز که خواب ناید همسایه را ز فوزافوز چو سر برآرد گنده سرش فرو گیریم به زخم سیلی و مور روند بر کافوز دریغ از آن شرف وحشی و فضایل او که عاشقست بر آن لاله روی لالک دوز بنای مذهب تازان به فضل بربودی بجز شرف نبود کس به ناز بر فیروز جواب شعر شرف نیست این معاذالله من آن کسم که مه دی کنم به دم نوروز