شمارهٔ ۲۶ - زلفک تو

چرا کند بسر زلفک تو گل سپری چو کرد بایدش از باد پیش گل سپری ز بوی زلف تو و رنگ و بوی گل پسرا شگفت نیست که گردند مشک و گل سپری گل رخ تو ندانم چرا همی سازد بگرد ماه بر از مشک ناب حلقه گری که تا به بینم زلف تو و بگریم زه بدین شکنج پذیری بد است و حلقه وری چه وقت بوسه دهم بر گل دو عارض تو گرفته حلقه زلف تو لاله برگ طری مرا چه زهره و یارای این سخن باشد گزاف لافی گفتم بدین گشاده دری چرا پسند ندارم ز لعب زلف و رخت غزل سرایی بر هر دوان بلفظ دری ز بس عزیزی و بی باکی ای پسر گویم بجان بنده یا بجان بنده دری هزار بار بگویم که راز عشق ترا نهان کنم نکنم بیدلی و پرده دری چو بیدلان بسر کار خویش باز روم چو ناگهان بسر کوی بنده درگذری فراق تو اسفا گوی کرد خلفی را بدانسبب که ز یوسف بسی تو خوبتری بلا و فتنه و بیداد تو گرفت جهان پس ای پسر تو ستمکاره چرا عمری