Bir Günün Sonu Da

Akşam yorgun argın iner kuytuya Ufukta sahipsiz sürüler gezer. Güneş söğütlerle oynayan suya Altın kalemiyle şekiller çizer. Köye rızıkları kucaklarında Elleri tuz kokan insanlar döner Ve.. sessiz evlerin saçaklarında Yorgun kanatlarla serçeler tüner. Güneş dargın gibi uzaklaşır da Son pırıltılarda silinir bağda, Mavi gök,sarı yer kucaklaşır da Başlar kıyasıya bir kara sevda. Sükûn perde perde iner damlara, Dağlar hayalleşir akşam sisiyle Bir el örtü çeker sönen camlara Bir gün daha gider ezan sesiyle. Gölgeler emerek uzayan yoldan, Beklenenler gelir, birer ikişer. Zamanın bahçeme eğdiği daldan Toprağa sararmış bir yaprak düşer.