Çarıklı Düşünceler

uçsuz-bucaksız yeşil bir yayladayım kentlerden kopup geldiğim yalnızlığımda gene yalnızımdır ya yeşiller eşlik eder bu sefer yanık yanık gelir kulağıma gönül duygulu üflediğim boynu bükük kara duvar sevdalı kız NEY' im dökülür mavi boncuk dilek göz yaşlarım ellerim yalnızlık ayazının kestiği yarıklarla dans eder kara deliklerin üstünde rüzgar eser geçer gider yaşamım tohumlar taşır oradan oraya yarısı çiğnenir ya olsun diğer yarısı yenir-dikilir bilirim kent ortası dere kenarı bir evim var ayağımı basmadığım daha yeni mavi odalar olsun bahçemde asma dalı her yeri sarmalasın balkonlarında daha olmamış gündüz güzelleri bir de akşam sefaları daha gün batımını bulamamış gül-bülbül gönlümde birbirini kovalar hayalleri var neşeli sabah kahvaltılarında öpücükler ardı çalışmaya koşmaları kuşların yılan deri değiştirdi yeni giysi daha bir çaka olamaz burası yayla! haykırıyor yayladan kentin göbeğine Ney’ im içimde içten üfleyerek yanıyor yarım İç Anadolu benim çarıklı çoğu düşüncelerim ne yayla ne kent kabul ediyor an geliyor ikisi de az geliyor Liszt türküler çalıyor kulaklarımda uçsuz-bucaksız yeşil bir yayladayım kentlerden kopup geldiğim yalnızlığımda çelik duvarlı insan kokulu kentlerdeyim yaylalardan söküp geldiğim an toprak ki verimli zaman eve dönerken en son yağmur sonrası tüter gider YaylaKent