Güneş Ki Karadüşünce

kana kan düşün dedi kara kızıl gece gözyaşı başkaldırdı göze ağlamam dedi ağır ağrı oturdu yüreğe kalkmam dedi kelimelere dil dönmedi söyleyemedi yalan söylemeyi beceremezdi asma kilitli düşüncelerin demir kapılı hislere kanlı gelin verdik göremeden güveyi olsun dedi gök hiçbir şey tesadüf değil ki elbet tozlu saklı vardır gün gelir gelirdi hikmeti ağlamadı ki işe yaramaz beyhude yetmez yetmez sulayamaz suya kaynayan toprağı hani besleyemez de hiçbir yeşili sararıp gider bir hazan hüznü gibi koşuyordu ya bir yerlere yönü yoktu düşünüyordu ya hiçbir fikri de yoktu kararlar vermeli devam etmeliydi olmuyor olmuyordu sıkışınca ağlıyor tırnaklarını batıyordu avuçlarına batırmak istediği yer yüreğiydi ya neyse orada da hissediyordu sızıyı bilmiyordu ya yine de gidiyordu hıdırellezdi ya gül ağacı gibiydi dibi adak dilek vs ama beden işlevsiz çabasız esiyor mu rüzgar duygularda söyle diyordu rüzgar saçlarını kırbaç indirirken suratına savruk aklını topla diyordu ayakları her engelde tökezliyor ya alışıklar hani kan içinde çıtları çıkmaz elleri ya elleri yarık yarık hani kapanmıyor ayazın yalnızlık izleri güneş çıkma beynime yapma tam açıyı anılar diyordu yaz da gelmesin diyordu ıslaklık yok kuraklık balçık diz boyu göremez gözleri kalın perdeli kara bilemez yetişemez o kadar uzak ufuklara kaldırsa başını bilirdi belki sade yıldız kıymetini ufuklar görülürken gece bilinmezdi yazık! kamaştı kısıldı güneş vardı göremezdi biliyordu! gündüz de ikamet yerindeydi