Yalnızım

yalnızım yürüyorum yaşamda tek duyduğum ayak seslerim çaresizliğime ağlamak rahatlatmaz yorar saçlarıma bir beyaz daha ekler yalnızlığıma bir yalnızlık daha belki biliyor musun kaç intihardan döndüm yalnızlığımda ölmedim öldürmedi deminde yıpranacak bir ben bulursam eğer ateşlerde alev sevgim ararken yürekleri yüreğimde kendimi sana söz yıpratmam! yalnızımı, yıpratmam sakınırım kendimden bir çizgi üstü dağlarda rüzgar belki dibi martılarla mavi yelkenli yaşanırken yalnızlık düşünceler kalabalıklaşır gidenler çoğalırken kabul edilen azlar gelir yavaş yavaş doğrular verir yanlışları sahiplerine doğurur kötüler iyileri gelir yeniden başlangıçlar yalnızımı yıpratmam yaşamımda duyduğun ayak sesleri sadece benim