Son Veda

Sen gitmeye mecbur; bense kalmaya... Sen uçmaya mecbur; bense bakmaya... Sen açmaya mecbur; bense solmaya... Sen, Aşkın ilacı; bense yarası: Sen, Var-yok arası, ben zift karası... Kaç veda yaşadım... saymadım... amma; Bu son veda beni, deli eyledi... Hiç böyle perişan olmadım... amma; Bu son veda; hüzün seli eyledi... Ne büyük değerin varmış be meğer, Sen yola düşünce dünyam boşaldı.. Senmişsin anladım, bendeki değer, Gün ortası iken, alem karardı... Göz-kulak, el-ayak herşeyim tatsız, Ben bende zindana mahkum gibiyim... Nasıl da sevmişim... nasıl insafsız... Şimdi çöllerdeki; toz-kum gibiyim... Giderken baharı, yanına aldın, Ben Eylüle mecbur, çakılı kaldım... Renkleri toplayıp; siyahı saldın, Simsiyah günlere dipleme daldım... Zaman anlamını senle yitirdi; Sensizlik; bitmeyen, sonsuz bir çile... Gölgen, beni bende sona getirdi, Kelimeler firar gelmiyor dile... Sensizlik; hafakan... üstüme çöktü, Taç neye yarar, taht neye yarar... Gökyüzü yaşını, başıma döktü, Aldığım her nefes zarar mı zarar... Kaç veda yaşadım... saymadım... amma; Bu son veda beni, deli eyledi... Hiç böyle perişan olmadım... amma; Bu son veda; kahır seli eyledi...