Geç

Akıl denen zindan... göz gözü görmez, Mantık denen boşluk... el ele değmez, Zaman ki her zaman hükmünü sürmez; Düşünme!.. fikrini Hakim’e ver geç... Midye misalidir göğüste kalpler, İmana yol verir koskoca Alpler, Sanma ki elinde tuttuğun ipler, Gönlünü ferah tut... huzura ser geç... Nefis denen kuyu kimleri yuttu, Sanal bir alamle gönül avuttu, Yolculuk nereye hepten unuttu, Dizginler elinde birazcık ger geç... Senin olmayanla bu gurur niye, Servetim dediğin bir tek saniye, Hatırla neleri gömdük maziye, Sen sen ol... yarına çiçekler der geç... Kuvvetin Kudretin tavanı olmaz, Gün olur varlığın adı duyulmaz, Gerçeğe gelene gönül konulmaz, Sonu beklemeden herşeyi yer geç... Zalimin zulmüne güller sararır, Mazlumun ahıyla alem kararır, Hikmeti; ölüden diri çıkarır, İlahi adalet gelecek er geç... Gözün gördüğüne itibar etme, Görünen her zaman gerçek zannetme, Tertemiz gelmişiz asla kirletme, Hesabı ölmeden burada ver geç...