Son Ümit Gençlik

bir er vardı düne kadar birlikde acısı dinmedi hala gönlümde şu dağa çıktıda inmedi düze bizim şehitlere komutan oldu uz delikanlıydı adı murattı murada ermeden toprağa yattı anayı atayı acıya saldı bayrağı oğluna hatıra oldu sabahdı oğlunun başında durdu sev oğlum bayrağı vatanı yurdu zamane gençleri unuttu bunu vatanı satıpda gidenler oldu asker ocağıyla bitmiyor bu iş bu vatana çalış daima giriş düşmanlığı bırak dostlukla geliş sevmeyipde sevdim diyenler oldu kemal başkomutan bizlerse nefer gençlik beni görse halime güler sorsan hepsi sözde atatürkcüler kemalin izinden dönenler oldu dört yanımız dostsuz düşmanla dolu kaleminin içi mermiyle dolu bak okullar değil diskolar dolu bu bayrağada el uzatan oldu uzanan elleri kırdık biz elbet kemalden devraldı mehmetcik nöbet eğer nöbettede varsa ihanet desene ölümüm hep heba oldu