Dün Akşam Seni Hatırladım Yine

Dün akşam seni hatırladım yine Her şey öylesine gerçektiki Sen ve ben vardık yalnız Ve bir de hiçbir şey Sonra….. Sonra sen gittin,ben bittim Ve geride yalnız hiçbir şeydi kalan Usul usul cemre düşmüştü coğrafyama Arka bahçemdeki söğüt ağacı yeşil yeşil vermeye başladı gene yapraklarını Erik ağacı ise Gelinliğini giymeye hazırlanıyordu pembe beyaz çiçekten Delikanlı bir bahar gelirken yine Ankaraya Gönlüm yine sensiz bir hazan yaşamakta Ve sarı sarı yapraklardı dalımda kalan O ıssız bozkır kokusunda Dün akşama seni hatırladım yine Unutuyorum sanmıştım ama Hala içimdesin işte Sanırım bu baharlar seni hatırlatıyor bana Dalda yaprak,suda köpük,gönlümde çiğ tanesi Şu yanaklarımı okşayan rüzgar saçın olmalı Ufkumdan batan güneş gözlerin Ama uzak bana ellerin,uzak dillerin… Dün akşam seni hatırladım yine Yüreğim yokluğunda ölümlere gebe Bir Ankara akşamında,bir bahar arefesinde Vuslatsız bir aşkla dolu yüreğim Ve sensiz kanamalarda Öyle garip,öyle çaresiz Ve hala belki deyipte ıradığın yollara dönmekte yüzüm Öyle masum,öyle çocuksu Dün akşam seni hatırladım yine Gülüşünde gülleri saklayan Ve yalnız dikeni bana sunan Diken diken batmakta hala gülüşün ömrüme Oysaki hayallerimden attığımı sanıyordum gülüşünü Ne kadar da yanılmışım Düşlerim varya Her gece giripte kanattığın Sana dair düşlerdi gördüğüm pembe beyaz Ve artık anlıyorum senindi bütün düşlerim Ama bir türlü anlayamadım ve anlayamayacağım Neydi başka düşler içinde gördüğün Dün akşam seni hatırladım yine Erkenci bahar yağmurları ile birlikte Ankaraya nazlı nazlı bahar yağıyordu Ve ben ıslanıyordum yokluğunda Dedimki sensizliğe Akma yağmur yağmur, dolupta gözlerime Oysa ne gözlerim duydu beni nede sen Ne çok özlüyorum seni bir bilsen Bazen söküp atmak gelsede senle dolu yüreğimi göğsümden Dün akşam seni hatırladım yine Bir yağmur mevsimindeydi yüreğimin coğrafyası Nisanmıydı eylülmüydü takvimsiz bir zamanda Yine gül olup açmıştın işte içimde Gözlerin aynı göz,dudakların aynı Sonra … Sonra soldurdun işte içimdeki seni Başka iklimlerin çağrısıydı seni ırağa beni ölüme gönderen Karasal bir coğrafyaya gitmişti yüreğin Çabuk kandın karasal iklimlerin yalancı yağmurlarına Kendin gittin yağmur gülü ne yazık solacaksın