Hazin Hazin

yoktu hiç bir anlamı bir ala gülün olmasaydı bir tek sözü bülbülün şimdi bülbül uzaklarda yaralı üzgün gül soldu dalında bak haziiiiiin hazin seni dilemiştim yek yaradandan severken ayrılmak var ise yardan yok gayrı umudum bilki yarından dün gitti yarın gelmedi gün haziiiin hazin mavi saklarken ben düşlerimi, usulca girdi kanattı gecelerimi elinde ihanetin kanlı hançeri gecem kan içinde düş haziiiiin hazin heybemde aşktan başka yüküm yok benim darada hafiftir yüküm pahada zengin şimdi gönlün eyle dönersen yarın heybeyi atmışım aşk haziiiiin hazin dağ taş ve yediveren tanık ol buna sığdıramam aşkımı ben bak şu semaya ne kerem akıl erdirdi ne ferhat buna mecnun anlamadı çöl haziiiiin hazin lokman hekim geldi anlayamadı açtığın yarayı dağlayamadı her vuruşta seni söyler kalbim onmadı kan damlar yaramdan bil haziiiiin hazin sabrın çiçeklerini açtığı yerde seni bekliyorum gittiğin yerde gelsende gelmesende gülüm her demde hep sen olacaksın dem haziiiiiin hazin seni söyler asırlardır cümle aşıklar kimi sana vurgun kimi sitemkar vursam sazın teline desem kim anlar sazım paramparça tel haziiiiin hazin yüreğimin baharında açan gül iken hangi uğursuz el kopardı seni benden canımdan geçerimde geçemem senden gönül bağım ayaz vurdu gül haziiiiin hazin diyarlıyım derdime olurmu çare selam salsam rüzgara yollarmı yare gözümden yaş akar can pare pare yürek kor içinde ben haziiiiin hazin