Anla(t)mak

anlatmak istediğim şeyler vardı bilinesi kalbimin içinde ve en mahrem yerinde artık zamanı gelmiş bir oğul gibi bir nur topu gibi bekliyordu doğmayı evlat edinmek isteyene anlamak isteyene ve bir ebe beklerken kendine sen geldin zamanın en beklenmedik en zamansız yerdinde kalbim artık artık gönlüm olmuştu sen diye işte anlatıyordum artık sen sebep ama anlatmak mı bu yoksa kendi anlamsızlığımı öylesine kelimelerle bana anlamsız bakan anlaşılması güç insanlara karşı yabancı bir dille konuşmak mı ya da benim anlatamamam mı ne çok mu zordu anlatmak istediğim bir karınca telaşı ya da bir kuru yaprağın hışırtısı bir ambulansın acı siren sesiyle uçuşan kuşların gözlerindeki insancıl hüzündü anlatmak istediğim basit bir elveda sözcüğünün içinde gizliydi ve bir bozuk para sertliğindeki harcanmış şuurum herkesin her şeyi bildiği bu yerde herkesin bildiği bir bulmacaydı hayat bulmacası ki bu bulmacaya her şeyi bilen herkesin birşeyler yazmasıydı anlatmak istediğim fakat her seferinde ya bir kutucuk boş ya da bir harf fazlaydı işte anlatıyorum artık sen sebep senin şahsında bütün o anlatılası insansı insanlara zaten bu bir tiyatro herkes oyuncu insan rolünde bu dünyada ki sormak istiyorum yine senin şahsında acaba nasıl anlasındı sürekli başı dönen bir dünya ama ben anlatıyorum inadına içimden sen sebep ve son olarak soruyorum bu dünyadaki sana acaba; anlıyor musun bu sendeki benin dediği şeylerden birşeyler anlıyor musun?..