Aydınlık

ışık yok gözlerim kısık zifirî bir çukurda cedelleşirim benle fikri bir kuytuda odam karanlık cevaplandıramam hiçbir şeyi idrak edemem duysam da yitirmiş beynim kıvrımlarını bu odada düşüncem karanlık kesinlikle birşey diyemem başkasına dilimi tutamasam da arındıramam bir başkasının kalbini cilalı laflarla zira önce benim kalbim karanlık yürümek isterim üzerinden milyonlar aksa da mahzun duran susan sokakta ve onun en üzerinden geçilmemiş en çiğnenmemiş kaldırımında fakat tökezlerim sokak karanlık herkes gidiyor kendince bir yolda sonsuzluğa uzanan bir çöl fırtınası önüne çıkanı savuran benim yolumsa durgun bitkin ve sokak lambasız bu boran yol karanlık insanlık kalabalık bir yalnızlık içinde bu şehirde niye ve nereye gittiği bilmeyen yürüyen pervasızca kimisi entelinde hayatın kimisi bamtelinde sahte yıldızlara rağmen şehir karanlık fakat beklerim tatlı bir sancıyla gözüm ufukta yurdundan bir sürgün gül dalından sürgün vermiş bir filiz kim bilir ne zaman henüz ufuk karanlık kara bir yemişin boğazıma dizildiğinde isyan ettiğinde yelkovanın akrebe tik-takı duyulmaya başlar sonsuz geleceğin bu zaman karanlık ve işte bu taşlaşmış hilale ruh üfleyecek olan bekletme gel artık yıllardır beklenen kervan en parlak en aydınlık...