Eyvah Makamı

Bir gün fark edeceksin ki Ne çok yığılmış, kendine sakladığın Ve Susmak makamındaki bu şarkıların Göreceksin işte bir gün İçinde bir hayli, çoğalmış olduğunu... Sustukça unuttuğunu sandığın Ya da bilmeden neden sustuğunu Bilmeden ıslığını, bilmeden çığlığını Fark edeceksin işte bir gün Kendi içine doğru çalıp, bağırdığını Ve de bunların hep Susmak makamında olduğunu... Şaşıracaksın bir gün Fışkıracak gözlerinden Bir nedâmet makamı Sayamayacaksın Patlamaya yüz tutmuş Islıklarının, çığlıklarının Ve dahi feryatlarının Şimdi kim bilir, kaç olduğunu... Bir gün keşke diyeceksin Duyabilseydi bir kerecik ağzımdan Yalan da olsa Yalan da sayılmadığını bildiğin Aslında Yüreğindeki bestenin Aşk makamında olduğunu... Ve yine diyeceksin ki Keşke dinletip görebilseydim Kırık, kırık da olsa Efkârlı gözlerinden Bir tutam yıldızın savrulduğunu... Lâkin, bir zamanlar Suskun kalmayı hüner saydığın Ya da Bilmeden neden sustuğunu Şimdi göreceksin işte Seni döven! Yumruklarcasına döven! Nedâmet usulü söylenen bu son şarkının Keşke ve Eyvaah makamında olduğunu...